Po 63 dniach powstańczej nierównej walki zganiano ludzi i przepędzano z Warszawy. Pani Zofia nosiła mundur i razem z powstańcami miała jechać do obozu. Wtedy ktoś dał jej starą kapotę, pod którą włożyła poduszkę, na głowie zawiązała chustę jak wieśniaczka. W przebraniu ciężarnej kobiety odnalazła rodziców i z nimi, innym transportem, trafiła na wieś, której nazwa już uleciała pani Zofii z pamięci. Wie, że było to gdzieś za Starachowicami.