Uroczystość odbyła się w radomskiej katedrze. - Diakonat pokazuje służbę jako istotny wymiar kapłaństwa, który nie kończy się z chwilą przyjęcia święceń. Diakonat to wymagany kanonicznie próg, w którym klerycy V roku deklarują nieodwołalność swojej decyzji poświęcenia życia na służbę kapłańską. Padają zobowiązania posłuszeństwa, celibatu i odmawiania brewiarza. To obowiązki, ale jest także duchowy wymiar, który pokazuje, że kapłaństwo jest służbą - mówi ks. Jarosław Wojtkun, rektor Wyższego Seminarium Duchownego w Radomiu.

Biskup Turzyński w homilii przypomniał początek posługi diakonatu. - Kościół od początku starał się być wspólnotą modlitwy i miłości. By mogła się dokonywać posługa miłości, wybrano w Kościele jerozolimskim 7 diakonów, którzy mieli odznaczać się dobrą sławą, pełnią Ducha Świętego i mądrością, która polegała na właściwym widzeniu rzeczy i postrzegania ich źródła w Panu Bogu. I tu przez 2000 lat nic się nie zmienia - mówił bp Piotr. A w słowach życzeń powiedział: - Bądźcie wspaniałymi żywymi kamieniami w budowli, jaką jest Kościół w XXI wieku. Żyjcie tak, aby u końca tej drogi Pan powiedział każdemu z was: "Sługo dobry i wierny, wejdź do radości twego Pana".

Święceni klerycy nie kryją obaw, ale są także pełni nadziei: - Jest Ktoś, kto nas zaprasza. On jest większy niż my. On zawsze będzie czuwał, żebyśmy byli Mu wierni - mówią diakoni Paweł Łęcki i Karol Dobrasiewicz.

Święcenia diakonatu przyjęli:

Karol Dobrasiewicz z parafii św. Jana Chrzciciela w Radomiu,
Piotr Kędzierski z parafii Matki Bożej Częstochowskiej w Radomiu,
Michał Kopciński z parafii św. Stefana w Radomiu,
Paweł Łęcki z parafii św. Mikołaja w Wysokiej,
Michał Nachyła z parafii św. Andrzeja Boboli w Małęczynie i św. Stefana w Radomiu,
Łukasz Szymański z parafii Najświętszego Serca Jezusowego w Radomiu.

Funkcja diakona w Kościele niesie szereg zadań i uprawnień. Diakoni pomagają biskupom i księżom w pracy duszpasterskiej. Głoszą kazania i homilie, mogą udzielać Komunii św., chrztu, asystować przy ślubach, przewodniczyć obrzędom pogrzebu, nosić Wiatyk do chorych. Zwykłym liturgicznym strojem diakona jest stuła przewieszona przez lewe ramię i spięta u dołu po prawej stronie oraz szata z rękawami, przypominająca kapłański ornat, zwana dalmatyką.