Witając zgromadzonych ks. Jan Kularski, proboszcz skarżyskiej parafii, powiedział, że wspomnienie stulecia nie byłoby pełne bez przypomnienia postaci, od której wszystko się zaczęło, czyli ks. Jana Węglickiego, który w piśmie z 16 stycznia 1924 roku, przedstawił kurii diecezjalnej w Sandomierzu, propozycję utworzenia nowej parafii. 

– Dziś z wdzięcznością wspominamy jego duszpasterską roztropność i odwagę, dzięki której zrodziła się nowa parafia pw. Najświętszego Serca Jezusa. Przez 100 lat parafią kierowało ośmiu proboszczów. To dzięki ich pracy, modlitwie i oddaniu parafia rozwijała się, pogłębiała swoją wiarę, jednocześnie gromadziła się wokół Chrystusowego ołtarza – powiedział ks. Kularski. Dodał, że wierni do uroczystości przygotowywali się poprzez udział w misjach jubileuszowych, a szczególnym momentem przygotowania była obecność relikwii świętej Małgorzaty Marii Alacoque, apostołki kultu Najświętszego Serca Jezusowego. Przez ostatni rok parafianie i osoby nawiedzające kościół mogli uzyskać odpust zupełny związany z obchodem pierwszych piątków miesiąca na mocy otrzymanego dekretu Penitencjarii Apostolskiej. 

Homilię wygłosił bp Marek Solarczyk. Mówił, że w ciągu dziesięciu dekad istnienia parafii Najświętszego Serca Jezusowego, wiele osób doświadczyło obecności Boga, który objawiał wiernym swoją miłość. Wspomniał świętą Małgorzatę Marię Alacoque, która propagowała nabożeństwo ku czci Najświętszego Serca Jezusowego. Mówił, że czerwiec to miesiąc, w którym oddajemy cześć Najświętszemu Sercu Pana Jezusa, odmawiając Litanię do Serca Pana Jezusa. – Te wszystkie wezwania są wyjątkowym świadectwem i wołaniem o to, abyśmy potrafili zachować tę jedność, wierność, bliskość z Bogiem – mówił pasterz Kościoła radomskiego.

W czasie procesji z darami do ołtarza przyniesiono księgę chrztów z 1925 roku oraz odrestaurowane kielichy mszalne z 1924 roku. 

W koncelebrze uczestniczyło ok. 30 księży, w tym m.in. proboszcz parafii ks. Jan Kularski oraz ks. Jerzy Karbownik, ks. Jarosław Wojtkun i ks. Artur Fura.

Kościół został zbudowany w latach 1906–1923 staraniem księży: Józefa Sapińskiego, Kazimierza Sykulskiego, Józefa Kaczmarzyka, Jana Węglickiego i Henryka Górskiego. Krzyż i plac pod budowę zostały poświęcone w 1906 roku. Budowa została zakończona w 1923 roku. Dwa lata później zbudowano wieże. Parafia została erygowana 1 stycznia 1925 roku przez bp. Mariana Ryxa. Kościół jest w stylu neogotyckim, jest budowlą trzynawową z transeptem, posiada sklepienia krzyżowe, od frontonu ma dwie wysokie wieże. Jest zbudowany z kamienia i cegły.